Jak psychologia tłumaczy różnice między ludźmi?

Z czasem psychologia zaczęła odchodzić od myślenia, że człowieka da się opisać jednym prostym „typem”. Tak narodziły się podejścia bardziej elastyczne, które patrzą na osobowość jak na zestaw cech i wymiarów. Jednym z ważnych kroków w tym kierunku była neopsychoanaliza – nurt, który zwrócił uwagę na to, jak silnie kształtują nas relacje, kultura i społeczeństwo. Badacze tacy jak Karen Horney, Harry Sullivan czy Erich Fromm podkreślali, że nie żyjemy w próżni, a nasze lęki, potrzeby i sposoby radzenia sobie z trudnościami często mają swoje źródło w kontaktach z innymi ludźmi.

Duże znaczenie miały też idee Carla Gustava Junga, który zaproponował by osobowość opisywać poprzez wymiary, a nie sztywne kategorie. Najbardziej znanym z nich jest introwersja
i ekstrawersja.
Introwertyk to osoba, która najlepiej regeneruje się w ciszy i samotności, nie musi być nieśmiała, ale potrzebuje spokoju, by zebrać myśli. Ekstrawertyk z kolei czerpie energię z kontaktu z ludźmi, lubi działanie i obecność innych często dobrze odnajduje się w roli lidera. Większość z nas nie mieści się jednak skrajnie w jednej z tych grup.